monit

Pod okiem kamer, czyli „BIG BROTHER” w polskich węzieniach

Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. (RPO-696493-II-702/12/JN) zapytał Ministra Sprawiedliwości, czy osadzanie osób pozbawionych wolności w celach monitorowanych jest zgodne z prawem w przypadku gdy osoby te nie należą do kategorii osadzonych podlegających monitoringowi?

Pismo jest wynikiem wniosków kierowanych przez osadzonych do RPO, w których podnoszą zarzuty nieprawidłowego osadzania skazanych w celach monitorowanych.

Art. 116 k.k.w. wskazujący w swojej treści o najważniejszych obowiązkach skazanego w § 5a określa, że tylko w wypadkach uzasadnionych względami medycznymi albo potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa skazanego, można monitorować skazanego. Podkreślić należy, iż decyzję w sprawie określonej w paragrafie 5a podejmuje dyrektor zakładu karnego na podstawie § 6 k.k.w.

Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśliła, że „w celach, w których kamery rejestrują obraz i dźwięk, umieszcza się osadzonych z uwagi na brak wolnych miejsc w innych pomieszczeniach mieszkalnych lub ze względu na konieczność zapewnienia właściwych warunków odbywania kary osadzonym o różnych grupach i podgrupach klasyfikacyjnych. Taki sposób kwaterowania ma miejsce również w jednostkach penitencjarnych, w których funkcjonowały oddziały dla osadzonych tzw. niebezpiecznych, a obecnie działalność tych oddziałów jest zawieszona. Znajdujące się w nich cele są wykorzystywane jako zwykłe cele mieszkalne, w których umieszcza się osadzonych, wobec których nie podjęto decyzji o monitorowaniu ich zachowania.”

Dodatkowym problemem proceduralnym, o którym mówi Rzecznik Praw Obywatelskich, jest fakt nie wydawania decyzji administracyjnej przez dyrektorów zakładów karnych dotyczących osadzenia skazanych w celach monitorowanych, a jak wyżej wspomniano obowiązek taki wynika wprost z art. 116 § 6 k.k.w

Polscy osadzeni wielokrotnie zaskarżali decyzję organów penitencjarnych, o umieszczaniu ich w celach, o mniejszej powierzchni dla jednego osadzonego niż 3m2. Czy grozi nam zatem kolejna fala pozwów sądowych, kierowanych przez więźniów z cel monitorowanych?

Z uwagi na art. 7 § 1 k.k.w należy liczyć się z taką ewentualnością, gdyż skazany może zaskarżyć decyzję dyrektora zakładu karnego, z powodu jej niezgodności z prawem. Ratunkiem w powyższym wypadku może być kontrola sędziów penitencjarnych, którzy w oparciu o art. 34 k.k.w powinni niezgodną z prawem decyzję uchylić. Identyczne uprawnienia w tym zakresie ma Dyrektor Generalny lub Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej.

Strony: 1 2

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

4 × four =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>