Miesięczne archiwum: Listopad 2013

19500302_s

Ogłoszenie upadłości a stosunki majątkowe małżeńskie upadłego.

Z dniem ogłoszenia upadłości jednego z małżonków powstaje między małżonkami rozdzielność majątkowa, o której mowa w art. 53 § 1 Ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm.). Jeżeli  małżonkowie pozostawali w ustroju wspólności majątkowej, majątek wspólny małżonków wchodzi do masy upadłości, a jego podział jest niedopuszczalny. W wyniku przekształcenia majątku wspólnego we wspólność w częściach ułamkowych następuje ustawowy podział majątku wspólnego. Majątek wspólny wchodzi do masy upadłości, a masa jest majątkiem upadłego. W wyniku ogłoszenia upadłości dochodzi zatem nie tylko do ustania wspólności ustawowej, ale również do swoistego podziału majątku małżonków.

Założenie, że majątek wspólny wchodzi do masy upadłości powoduje, iż małżonek upadłego może zgłosić do masy wierzytelność pieniężną z tytułu udziału w majątku wspólnym.

Istnienie między małżonkami umownego ustroju majątkowego rozdzielności majątkowej jest skuteczne w stosunku do masy upadłości, jeżeli umowa zawarta została co najmniej na dwa lata przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości.

W przypadku, gdy zobowiązanie zostało zaciągnięte przez jednego z małżonków bez zgody drugiego, albo zobowiązanie nie wynika z czynności prawnej, albo chodzi o zobowiązanie zaciągnięte przed powstaniem wspólności lub dotyczące majątku osobistego jednego z małżonków, to wierzyciel małżonka, który zaciągnął zobowiązanie, może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw.

Po powstaniu rozdzielności majątkowej każdy z małżonków ponosi odpowiedzialność za zaciągnięte przez siebie zobowiązania swym majątkiem osobistym, w skład którego wchodzi także jego udział w majątku wspólnym.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej dokonane na podstawie orzeczenia sądu, jest bezskuteczne w stosunku do masy upadłości tylko wówczas, gdy nastąpiło w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

więcej
18619298_s

Postępowanie zabezpieczające w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości

Zgodnie z treścią przepisu art. 36 Prawa upadłościowego i naprawczego, jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości złożył dłużnik, sąd z urzędu dokonuje zabezpieczenia majątku dłużnika. Jeżeli z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystąpił wierzyciel lub inny uprawniony, zabezpieczenia dokonuje się na jego żądanie. W przedmiocie zabezpieczenia sąd orzeka niezwłocznie. Na mocy przepisu art. 38 PUiN, sąd może zabezpieczyć majątek dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Do podstawowych obowiązków nadzorcy sądowego należy kontrolowanie czynności dłużnika i jego przedsiębiorstwa oraz stwierdzenie, czy jego mienie w dostateczny sposób chronione jest przed utratą lub zniszczeniem.

Sąd może stosować  również inne sposoby zabezpieczenia, w tym także zabezpieczenie przez ustanowienie zarządu przymusowego nad majątkiem dłużnika, jeżeli zachodzi obawa, że dłużnik będzie ukrywał swój majątek lub w inny sposób działał na szkodę wierzycieli, a także gdy dłużnik nie wykonuje poleceń tymczasowego nadzorcy sądowego. Ustanawiając zabezpieczenie przez zarząd przymusowy, sąd w postanowieniu określi zakres i sposób wykonywania zarządu poprzez określenie składników majątkowych dłużnika, w stosunku do których ma być wykonywany zarząd. Sąd może ograniczyć zakres zarządu przymusowego do tylko niektórych składników majątkowych dłużnika.

Innym sposobem dokonania zabezpieczenia na majątku dłużnika jest zawieszenie toczących się postępowań egzekucyjnych. Zawieszenie egzekucji odnosi ten skutek,  że egzekucja pozostaje na takim etapie, na jakim znajduje się w momencie wprowadzenia tego zabezpieczenia.

Postępowanie zabezpieczające służy przede wszystkim zabezpieczeniu majątku dłużnika przed wyzbywaniem się jego składników, co mogłoby uszczuplić majątek służący zaspokojeniu wierzycieli. Nie w każdym przypadku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości sąd wyda postanowienie o zabezpieczeniu. W sytuacji, gdy na podstawie złożonych dokumentów sąd stwierdzi, że wniosek o ogłoszenie upadłości będzie podlegał oddaleniu, nie będzie wszczynał postępowania zabezpieczającego.

Postanowienie co do sposobu zabezpieczenia podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, natomiast informacja o zawieszeniu prowadzonych przeciwko dłużnikowi egzekucji podlega ujawnieniu w KRS. W przypadku prawomocnego oddalenia albo odrzucenia wniosku o upadłość oraz w razie prawomocnego umorzenia postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości wszystkie zabezpieczenia upadają.

 

więcej
13839518_s

Kiedy lekarz weterynarii może odwołać się do sądu.

W wyroku z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt SK 10/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767, z 2010 r. Nr 200, poz. 1326 oraz z 2013 r. poz. 779) w zakresie, w jakim pozbawia on lekarza weterynarii, wobec którego orzeczono w drugiej instancji karę upomnienia, możliwości odwołania się do sądu od wymierzonej mu kary dyscyplinarnej.

Powyższy artykuł niezgodny jest z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz z art. 32 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie konstytucji sprowadza się przede wszystkim do takich podstawowych uprawnień jak: prawo do sądu (art.45 konstytucji), równości wobec prawa (art. 32 konstytucji), możliwości dochodzenia swoich praw (art. 77 konstytucji).

Sprawa zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczyła lekarza weterynarii ukaranego karą upomnienia a dokładnie rzecz ujmując orzeczenia Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego z 22 lutego 2012 r. (sygn. KILW/015[2]01/12), które utrzymane zostało w mocy orzeczeniem Sądu Warszawskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej z 17 maja 2011 r. (sygn. Pw 17/10), który z kolei uznał skarżącego winnym popełnienia błędu lekarsko-weterynaryjnego i ukarał go karą upomnienia (art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767, ze zm.; dalej: ustawa).

Skarżący niezgadzający się z powyższym orzeczeniem Sądu Warszawskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej wystąpił, za pośrednictwem Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego, z odwołaniem do Sądu Apelacyjnego. Postanowieniem z dniem 30 maja 2012 r. Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny odmówił przyjęcia odwołania, wskazując, że nie spełnia ono wymogów określonych w art. 46 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że:

„Lekarz weterynarii, wobec którego sąd lekarsko-weterynaryjny orzekł w drugiej instancji karę wymienioną w ust. 1 pkt 3 i 4, ma prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem”.

Treść przepisu stanowiła, że odwołanie przysługuje wyłącznie od kar określonych w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy, którymi są: zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na okres od trzech miesięcy do trzech lat (pkt 3) oraz pozbawienie prawa wykonywania zawodu (pkt 4). Możliwość odwołania się do sądu nie przysługuje w wypadku kary upomnienia, którą orzeczono wobec skarżącego, oraz kary nagany (art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Tym samym jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 października 2013r., sygn. akt. SK 10/13. w „art. 46 ust. 2 ustawy zostało przyznane prawo wniesienia odwołania do sądu lekarzowi weterynarii wyłącznie w razie ukarania karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu lub pozbawienia tego. Tym samym przepis ten zamyka drogę sądową lekarzowi weterynarii ukaranemu karą nagany lub upomnienia. Z powołanego wyżej orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika wymóg zagwarantowania przez ustawodawcę pełnej sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych, bez względu na rodzaj i stopień dolegliwości zastosowanej sankcji. Rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej nie może być kryterium różnicującym dostęp ukaranego do sądu. Nie znajduje więc konstytucyjnego uzasadnienia wyłączenie spod kontroli sądowej orzeczeń dyscyplinarnych wymierzających karę upomnienia tylko z tego względu, że kara ta jest najłagodniejsza z przewidzianych.”

więcej